 |
 |
Dag 6
In de dolmusch naar de stad voer ik een lang gesprek met een jongeman over de toeristenbranche. De
talenkennis van de Turken in de toeristische streken is beduidend gestegen;
vroeger sprak hier niemand een enkel woordje over de grens. Ik bezoek de
groente- en fruitmarkt en het plaatselijke kerkhof. Dit is het eerste kerkhof in
het Midden - Oosten resp. de Arabische wereld waar de graven er netjes verzorgd
uitzien en niet volledig overwoekerd zijn door onkruid of waar de honden en
katten spelen met beenderen en mensenschedels. Er lopen wat kinderen rond. Een
jochie met een vertimmerd gezicht volgt me. Ik vraag hem wie hem zo heeft
toegetakeld en klaaglijk antwoordt hij: "Babam...", ofwel "Mijn vader". Och arm, hij
krijgt een tjiklet (kauwgommetje) van mij, als pleister op de wonde.
Aan een kraampje ontdek ik een heel lekkere frisdrank, Bull genaamd, een beetje
zurig en heel dorstlessend. Ik loop verder met een omtrekkende beweging rondom
de binnenstad, maar net niet in de buitenwijken. Antalya is echt uit zijn voegen
gegroeid, ik schat dat de stad tegenwoordig ’s zomers inmiddels tegen de miljoen inwoners
telt . Ik informeer naar de prijzen bij kappers; als ze mij als witte rijke
toerist zien gooien ze de prijs omhoog. Uiteindelijk beland ik bij een redelijk
geprijsde coiffeur. Na een half uur ben ik aan de beurt. Eerst knippen en kammen
nadat ik door doeken en lakens ben omhangen door een hulpje van tien jaar. Dan
met vlinderachtige schaarbewegingen de baard bij trimmen. Haartjes
uit oren en neusgaten verwijderen, wenkbrauwen bijknippen. Met een minitoorts
worden kleinere haartjes weg geschroeid. De nek wordt vervolgens uitgeschoren.
Daarna is het de beurt aan de haren die worden geshampood en uitgewassen.
Droogwrijven, föhn erbij, knakken van de vingers, draaien van de nek, massage
van armen en schouders. Tenslotte word ik ingewreven met geurige oliën en
reukwaters. Ik geef zowel de kapper als de hulpjes een ruime baksjies, dat
hebben ze wel verdiend.
 |
 |
De hele behandeling nam een klein halfuur in beslag en kostte me nog geen 4
piek. Verder wandelen over de hooggelegen tuinen en parken boven het kiezel- en
grindstrand van Konya Alti ten westen van de stad. Antalya heeft twee stranden:
de Lara Beach ten oosten van de stad en dit dus. Mooie uitzichten. Na vijf dagen
zonneschijn en betrekkelijke warmte is het weer inmiddels omgeslagen. Vandaag is
het half bewolkt; voor morgen is regen voorspeld. Ik heb al 2 dagen last van een
opgezette keel, oorzaak onbekend. Ik begin aan een nieuw boek, Tom Clancey's "Op-center:
Games of State", in het Engels, dat duurt lekker langer.
NB
Eigenlijk wilde ik vandaag naar de Saklikent - kloof gaan, maar dat bleek deze
week niet mogelijk te zijn vanwege de weersomstandigheden.
SAKLIKENT - KLOOF
Lengte
Saklikent-kloof: 18 km
De Saklikent -
kloof wordt ook wel de 'verborgen stad (of vallei)' genoemd,
aangezien de meeste bezoekers geen idee hebben van het bestaan ervan
tot ze hem toevallig ontdekken. En dat is precies wat een
plaatselijke schaapherder deed (nog maar twintig jaar geleden). Nu
is de kloof een populaire toeristische trekpleister.
De kloof is de
langste en diepste van Turkije. De kalkstenen muren zijn afgeslepen
door water en ze zijn zo hoog en steil en de kloof zo smal dat het
zonlicht de rivier (300 m onder de rand) niet eens kan bereiken. De
kloof is bereikbaar via een lang plankenpad. Een klein eindje
stroomopwaarts borrelt de Ulupinar-bron aan de voet van de kliffen.
Van de 18 km van de kloof is slechts 4 km toegankelijk voor de
'toevallige' bezoeker. Het water is het hele jaar door ijskoud, en
omdat bezoekers gegarandeerd nat worden, zijn er plastic schoenen te
huur om het waden door het modderige rivierbed wat aangenamer te
maken. Verder in de kloof wordt de rivier te diep en kan de overkant
alleen worden bereikt door ervaren bergbeklimmers. Saklikent ligt op
veertig minuten rijden vanaf Fethiye, waar u de minibus kunt nemen.
|
  
 |
