|
|
|
|
|
|
Markt Solola: uitbarsting van kleurenOm 9 uur vertrekken we uit Panajachel. Eerst hebben we een fotostop op een weg vol haarspeldbochten omhoog. Ook krijgen we de kans om een foto van een legerkamp met wachthuisje in de vorm van legerschoen te maken. We bezoeken vervolgens de markt in Solola, de meest kleurige tot nu toe. Het is er enorm druk, het is één grote, deinende mensenzee. Heel kleurig, want de meeste kopers en belangstellenden zijn van Indiaansen bloede. In de kiosk midden op een plein zien we een invalidenorkestje spelen (met blinden, manken, kreupelen en zo), wij erheen door het gewoel van langzaam voortschuifelende indigena vrouwtjes van nog geen één meter vijftig lang. Als we na veel geduw en getrek uit de mêlee te voorschijn komen grijpt Jos plotseling naar zijn broekzak en trekt krijtwit weg. |
Hij mist zijn beurs,
ongetwijfeld gerold door een van de vele, o zo onschuldig lijkende Indiaanse
marktvrouwtjes. Kerels zie je hier nauwelijks, die zitten waarschijnlijk in de
cantina. Gelukkig zit er nog geen
honderd gulden aan plaatselijk geld in. Erger is de VISA-card die nu weg is,
daarmee kan men zijn rekening plunderen. We besluiten om in dit dorp geen
aangifte te doen, maar in Antigua het politiebureau op te zoeken, zodat
de groep niet op ons hoeft te wachten. Antigua ligt vlakbij; we zijn er al om
twaalf uur.
| Bedrijvigheid in Solola | Panoramische blik op het Atitlan-meer |
 |
 |
Onderdak bij koffiefincaIn Antigua vinden we alweer een prachtig hotelletje, zeker onze kamer die volledig opgebouwd is uit tropisch hardhout. Het complex is vroeger een koffiefinca (haciënda met omliggende koffieplantage) geweest en is volledig ommuurd. Er loopt een nachtwaker rond. We gaan meteen de stad in om aangifte van de diefstal te doen. Dat heeft veel voeten in aarde. Na enig zoeken vinden we het politiebureau dat net wil gaan sluiten voor de siësta. We worden er door de bruut uitziende agenten bars behandeld. Een medewerkster met een beperkte Engelse woordenschat is de klos: zij krijgt de opdracht ons te helpen. Zij tikt moeizaam een verklaring uit die Jos zowat zelf moet dicteren in het Spaans. In een belendend café belt Jos met de VISA - organisatie in de Guatemalteekse hoofdstad om de vermissing van zijn creditcard te melden, dat duurt een kwartier en 17 seconden. De kroegbaas staat er ongeduldig met een stopwatch naast, want elke seconde bellen zal de gringo in rekening worden gebracht! |
|
Toen we enkele weken later thuiskwamen bleek dat alles door VISA netjes geregeld was. Er was niets van onze rekening afgehaald en een gloednieuwe kaart lag op ons te wachten. Ook de verzekering deed niet moeilijk, zodat we uiteindelijk zonder kleerscheuren uit dit avontuurtje te voorschijn kwamen.
