|
|
|
|
Zeta, het kamermeisjeHet was zondag. Het kamermeisje Zeta trachtte me lief te wekken, maar ik gaf geen sjoege. De kater werkte in volle hevigheid. Pas omstreeks 12 uur deed ik mijn ogen open: niet omdat ik uitgeslapen was, maar omdat de hitte slapen onmogelijk maakte. Van de "night before" kwamen slechts flarden herinneringen tot mij. Eigenlijk was ik 's morgens dingen van plan geweest met Zeta. Door mijn roes was daar niets van terecht gekomen. Uit wroeging kocht ik voor haar een flesje Franse parfum in de Comtouris ‑ shop (DM 20.‑). Daarna ging ik Turkse koffie drinken in restaurant Aladdin ('s avonds danspaleis). De vent die de koffie serveerde, bleek een échte Turk te zijn. Zijn naam: Osman Timor. Hij vond het geweldig dat ik wat Turks sprak, kwam met gratis koffie tegen mijn kater aandragen en bood aan 's avonds met hem op stap te gaan om mij te gidsen in het uitgaansleven en eventueel wat vrouwen op de kop te tikken. Ik accepteerde zijn aanbod. Om 2 uur kwam ik weer bij de kamer aan. Zeta zat al op me te wachten. Mijn cadeautje viel uiteraard in goede aarde en zo werd het toch nog gezellig. |
|
Bij het middageten had ik een heel gesprek met een Deventer gezin. Ze woonden in Nederland naast Turken en waren daar tevreden over. Ik vertelde over mijn werk en over de Turkse minoriteit (50.000) in Roemenië. Die Turken wonen over het algemeen in het Oosten van het land, aan de Zwarte Zee ‑ kust. Het zijn de restanten van de vroegere overheersers, evenals de Griekse en Bulgaarse kolonies. In Constantsa en Mangalia zijn nog steeds moskeeën in gebruik. Ook de overal in Roemenië rondzwervende en handelende zigeuners (tsiganes), die in de schaarse schaduwen van een eeuwigdurend lijkende siësta liggen te genieten en haveloos maar kleurrijk zijn gekleed, schijnen de Islam te belijden.
|
|
Osman, een woeste TurkOm half elf 's avonds was ik terug bij Osman, mijn Turkse kennis. Hij liet zijn werk (koffie zetten en serveren dus) door zijn vrouw opknappen. Eerst moest ik persé kennis maken met een aantal van zijn vrienden, die me allemaal Turks wilden horen praten. Met whisky en cola onder onze arm gingen we stappen. Osman vertelde honderd uit, was al half dronken en beloofde mij van alles, zelfs zijn eigen vrouw (waar ik echter geen trek in had, ik vond haar te sloerieachtig). In een vandalistische bui gooide hij het lege colaflesje stuk tegen een geparkeerde politie(!)auto. Een seconde later doken twee agenten op, met de bullepees in de hand. Osman nam echter het initiatief, murmelde tegen mij "git" (ga weg) en stapte onvervaard op de agenten af. Wat hij allemaal bekokstoofd heeft, weet ik niet, maar hij wist de toch niet malse Oost-Europese politie te vermurwen. 5 Minuten later stond hij weer grijnzend voor mijn neus. |
We doken de Auto‑club in, een ranzige tent met het predikaat night club. Ook hier weer gratis drinken, de eigenaar was eveneens een Turkse Roemeen. Osman legde contact met 2 Roemeense jonge vrouwen, beide lerares aan een lyceum in Boekarest, respectievelijk in Frans en Duits. Na een half uurtje liep een en ander gesmeerd tussen mij en Stella Roth (de lerares Duits met een Oost ‑ Pruissische vader uit Königsbergen, tegenwoordig Kaliningrad genoemd), maar Ileila (die naast Frans ook Engels sprak) moest niets van Osman hebben, die vieze Turk. Terwijl Stella en ik debatteerden over het Praagse getto van Kafka en de Buddenbrooks van Thomas Mann, begon Osman Ileila te chanteren en te bedreigen: als je niet met mij mee gaat, kom je niet meer heelhuids thuis. De meisjes werden erg zenuwachtig en tot mijn groot ongenoegen vertroebelde de sfeer. Stella vertelde mij in Hochdeutsch wat zij zoal opving , opdat Osman het niet kon verstaan (hij sprak wel huis‑, tuin‑ en keuken-Duits, Engels, Frans, Italiaans en Spaans. Hij had vroeger internationaal gevaren. )
Om 3 uur stonden we met zijn viertjes buiten. De blonde Stella bijna huilend, want haar vriendin zou zich voor ons opofferen en met Osman meegaan. Zij bleef er ijskoud en bewonderenswaardig ongenaakbaar onder. Door al die toestanden bleef ik natuurlijk niet bij Stella, maar maakte ik een afspraak voor de volgende dag en ging op zoek naar Ileila om haar van de boze Osman te ontzetten. Stella bleef bezorgd wachtend op het balkon achter. Het was ook nog eens volle maan; wat een afscheid. Ik vond de geile Turk echter niet meer terug, ook al zocht ik zeker een uur lang in de donkere straatjes. Later hoorde ik van Stella dat Ileila haar belager had weten te ontvluchten: zij was onverwacht weggerend en bij vrienden in een of ander hotel gaan slapen.
De rest van mijn vakantie ben ik niet meer koffie gaan drinken bij Osman in zijn restaurant om een confrontatie te vermijden. Ik was niet zozeer bang voor hem, maar wel voor herhalingen. Achteraf bleek uit gesprekken met Roemenen, dat er ter plaatse een soort Turkse Maffia opereerde die nogal veel invloed had. Ik vermoed dat die semi-criminele Osman (die zijn karige inkomen met smokkelen aanvulde, dat had hij me verteld) daarin een behoorlijk hoge "functie" bekleedde.
 |
 |
In een uitstekende stemming richtte ik mijn schreden weer Venus - waarts. Onderweg kocht ik een houten fluit voor Dimitri en enkele flessen gekoeld Duits bier die ik in Venus niet kon krijgen. Ook schreef ik mijn laatste ansichtkaarten naar Nederland. Ik sliep een uurtje waarna ik mijn aantekeningen van de laatset vier dagen uitwerkte. ’s Avonds bezocht ik een groot aantal terrasjes; ik had die dag veel dorst en moest die voortdurend lessen. Normaal had ik daar niet zo veel last van. Voor het eerst in Roemenië moest ik in een restaurant vertrekken omdat ik er eenvoudigweg niet bediend werd. Het duurde me allemaal te lang. In een tuinrestaurant nam ik wat Roemeens “voer” (ik bedoel die maïsbrij) tot me. Op weg naar het strand kwam ik langs de permanente kermis. Ik had nog nooit in een UFO – BIT gezeten en daarom kocht ik maar een kaartje. Ik maakte een paar ritten (vluchten dus …) samen met Ingrid, een knap, blond pubermeisje uit Bergen in Noorwegen. Ik vond dit als dertiger bijzonder grappig. Zij ook wel, geloof ik.
Daarna maakte ik een extra strandwandeling. Alles leek er uitgestorven, tenminste dat dacht ik. Ik strekte me in het zand uit, rookte een sigaretje en genoot van de stilte (er was geen branding) en het grillige spel van het maanlicht op het geheimzinnige water. Duizenden sterren fonkelden aan het firmament. Mijn zesde zintuig waarschuwde me ergens voor, ik draaide me om en ja, daar stond een tot de tanden toe bewapende militair voor me. Met barse stem beval hij me in het Roemeens op te staan en mijn papieren te tonen. Ik begon te zweten, want ik had helemaal geen paspoort bij me, dat had Jim van Holland International en die zat ver weg in Constantsa! Ik beweerde dat mijn paspoort in het hotel achtergebleven was, waarop hij me begon te fouilleren. Hij maakte mijn tas open en trof daar mijn Gauloises aan. Zijn gezicht klaarde op en hij werd ineens veel vriendelijker. Waarom, nou, dat lag wel voor de hand. Ik bood hem dus een sigaret aan, maar hij pakte het hele pakje beet, haalde er een vijftal sigaretten uit en gaf het me daarna weer half leeg terug. Hij had gekregen waar hij op uit was en verdween schielijk, binnen een seconde was hij door de duisternis opgeslokt. Eigenlijk was dit incident gewoon een beroving, maar de buit was zo miniem dat je er niet over kunt klagen.
 |
 |
Koffie drinken met NutiOm een uur of vijf belandde ik op de trappen van mijn straatje en bleef ik ouwehoeren met Ome Jaap en de Twentse bouwvakkers. Leo uit Deventer voegde zich bij ons, samen met zijn vrouw die een gemeen opgezwollen voet had opgelopen bij een onstuimige polka met Poolse kennissen. Voor het eten gaan ruimde ik provisorisch mijn kamer op en pakte ik alvast wat spullen in. Na het eten ging ik Nuti opzoeken in de receptie. We gingen samen koffie drinken nadat zij zich ‘mooi’ gemaakt had. Ze was erg aanhankelijk en ook “triste’ omdat ze van mij afscheid moest nemen. Ze had me graag beter willen leren kennen bekende ze met tranen in de ogen. Ik raakte een beetje ontroerd en wist niet precies wat ik met haar aan moest. Ik verkeerde echt in dubio: van de ene kant wilde ik best de hele avond aan haar zijde doorbrengen, maar van de andere kant had ik inmiddels ook een afspraak gemaakt met mijn onvolprezen gids Eva. Gelukkig hielp het toeval een handje: een nicht van haar kwam haar ophalen en in Roemenië zeg je tegen familie geen “nee”. |
|
Op naar Eva dus die problemen had met het schijnbaar ongeldige ticket van Ome Jaap. Ik hielp haar hierbij en doordat ik met Jaap Nederlands kon praten (zijn Engels was ondanks zijn achternaam Kennedy slecht) waren de problemen in een mum van tijd opgelost. Nou zou de verdere avond voor ons zijn. We gingen direct naar haar kamer. Na een half uur ging Eva zich opknappen in de badkamer. Plotseling werd de deur ruw opengesmeten en stapten twee forse kerels met leren jacks en op gymschoenen de kamer binnen. Waarschijnlijk waren het mannen van de Securitate – de geheime politiedienst - , want zij hadden blijkbaar een sleutel van het appartement. Ik deed me zo natuurlijk mogelijk voor als een simpele toerist, maar ik betwijfel of zij daar intrapten. Een van de twee was de commandant van het lokale schaduwteam. De kleine rechercheur die aanvankelijk aan Eva was toegevoegd had verlof gekregen. De baas kwam nu zijn opvolger aan Eva voorstellen. De vervanger, een onguur type die loensend uit zijn ogen keek, stond ondertussen al ongegeneerd in Eva’s privé – bezittingen te rommelen en inspecteerde haar boekencollectie. Ik deed er het zwijgen toe en hield me wijselijk van den domme.
|
|
Op de vlucht naar OlimpEva wist het ongewenste bezoek met een smoesje af te schepen (“Ik moet deze toerist,”- ze wees naar mij – “naar een hotel brengen; kom over een uurtje maar terug!”) Toen de kerels zo de deur uitgewerkt waren, ontvluchtten we zo snel mogelijk het dorp met de Kiki – cars. In Olimp, 25 kilometer verderop, was het risico dat men haar als gids herkende niet zo groot, dus daar gingen we naar toe. (Tijdens die winderig rit raakte ik trouwens een beetje verkouden.) In Olimp troffen we een collega Engels van haar. Op een terras gaf ik een soort college over de moderne Amerikaanse literatuur, in het bijzonder over Saul Bellow, Philip Roth, Nabokov en John Updike. Alleen van de laatste hadden ze ooit gehoord, de andere waren in Roemenië te controversieel (Joods, Russische emigré) en werden dus niet uitgegeven. Ik had een zeer aandachtig publiek, dat voortdurend geïnteresseerd vragen stelde en verwoed aantekeningen maakte. Tegen twaalven reden we terug naar Venus. Tijdens de rit werd onze stemming steeds melancholieker. |
Ga ook naar onze FOTOSITE !
