|
Een wandeling van 15 kilometer.
De volgende dag is de hemel gelukkig opgeklaard en ga ik, bewapend met het
reishandboek en de stadsplattegrond, welgemoed op pad om een wandeling langs de
stadsmuren te maken. Een groot aantal monumenten en bezienswaardigheden passeert
de revue.
1. Fatih Moskee. Uit de 16de eeuw, op de fundamenten van een Byzantijnse kerk
gebouwd. Er werd iemand begraven. De gestorvene lag opgebaard op een soort
groen laken, het deed me aan een biljarttafel denken. Bij de ingang stond een
gek te lamenteren. Veel duiven en natuurlijk een grafmonument en kerkhof erbij.
2. Sultan Selim Moskee. Hooggelegen, dus van hieruit maakte ik foto's van de
Gouden Hoorn en andere moskeeën. Het terrein was uitgestorven op een drietal
Italiaanse toeristes en tientallen poezen na.
3. Bakstenen Paleis. Lag hoog boven de normale huizen. Het 19de-eeuwse gebouw
wordt in geen enkel handboek of reisgids beschreven. Ik weet nog steeds niet wat
voor soort gebouw het was en is. Enkele mensen die ik op straat om opheldering
vroeg, moesten me eveneens het antwoord schuldig blijven, of misschien bleef mijn
Turks hier in gebreke. Met name het begrijpen van gesproken Turks laat bij mij
veel te wensen over.
4. Fener - kade. Aanlegplaats voor de veerbootjes op de Gouden Hoorn. De oevers
zijn in de jaren 80 met de bulldozer met de grond gelijk gemaakt. Nu liggen er
uitgestrekte, schone maar uiterst steriele parkjes waar niemand zit. Een oude
Byzantijnse kerk was gespaard gebleven. Ik kocht in een winkeltje brood met kaas
en knoflookworst, die ik me onderweg goed liet smaken.
5. Oude stadsmuur. Voor meer dan de helft mooi gerestaureerd. Aan de rand van
de stad liggen tientallen begraafplaatsen, niet alleen moslimse maar ook Joodse
en Christelijke. Soms bleef ik aan de binnenzijde van de muur lopen, maar
meestal volgde ik de buitenkant. Een tijdje lang had ik gezelschap van een
Japanse fotografe die als hobby oude nog intacte stadsmuren over de gehele
wereld afliep. Zij was al in Frankrijk, Spanje en Engeland (en uiteraard Japan)
geweest. Ik kon haar India aanbevelen. Bij een boer verdween zij in een hut om
thee te drinken. Daarna zag ik haar niet meer terug.
Vanwege de regenachtige omstandigheden lag er veel modder op de straten en
paden. Af en toe stopte ik om thee of melk uit een kartonnetje te drinken.
Achtereenvolgens passeerde ik de volgende, nog steeds in gebruik zijnde poorten.
 |
 |
6. Ayvansaray Kapi. Met ernaast de aanloop van de grote verkeersbrug over de
Gouden Hoorn. Ik werd hier van een groot bouwterrein verjaagd.
7. Egri Kapi. In de buurt lag ook het oud-Byzantijnse Kariye Cami, een tot
moskee omgebouwde kerk met fraaie bomen erlangs.
8. Edirne Kapi. Een van de belangrijkste poorten, ook verkeerstechnisch gezien.
Het kostte me hier 10 minuten tijd om de drukke zesbaansweg over te steken.
Voorzieningen voor voetgangers, ho maar!
9. Karagümrük Kapi. Niets te vermelden waard, hoewel... aan de muur lag hier de
als gevaarlijk omschreven wijk van de zigeuners. Ik merkte er weinig van.
10. Topkapi. De Kanonnenpoort, tevens vertrekpunt van de nationale buslijnen.
Dag en nacht is er leven in de brouwerij. Ook nu was er geiten- en schapenrnarkt,
rommelmarkt, vogeltjesmarkt (bovenop de oude muren, hier -nog (?)- niet in oude
glorie gerestaureerd) en ganzen- en kalkoenenmarkt. Daarnaast krioelen er
duizenden reizigers bepakt en gezakt door elkaar. Bij Topkapi komt het
uitgestrekte Turkse platteland symbolisch samen met de 20e-eeuwse
stadsagglomeratie. Een immer interessante combinatie dus.
 |
 |
11. Mevlana Kapi. Temidden van spelende kinderen verorber ik met smaak de helft
van mijn ingekochte "lunchpakket". De kinderen in Istanbul keuren me geen
blik waardig, omdat ze gewend zijn aan westerlingen.
12. Silivri Kapi. Hier begint een mooi stuk muur. Ze bestaat uit twee gedeelten:
een lage buiten- en een hoge binnenmuur. Er tussen in liggen parkjes met bankjes
en plantsoenen. Ervoor liggen volkstuintjes, goed onderhouden.
13. Belgrat Kapi. Ik ga weer de stad in en maak een omweg door de volkse
straatjes. De woon- en leefomstandigheden vind ik niet bepaald slecht in deze
buurt.
14. Yedikule. De Toren met de Zeven Hoeken. Weinig bekijks. De zon trekt weg.
Ik heb het eindpunt van de muur bereikt, aan mijn voeten strekt zich de Zee van
Marmara uit. Voor de Bosporus liggen tientallen schepen te wachten op
toestemming voor de doorvaart naar de Zwarte Zee. Ook dit kasteel is
gerestaureerd en zal ongetwijfeld binnenkort op de routes van de officiële
reisgezelschappen staan.
Van Yedikule uit neem ik de bus naar Aksaray. Daar komt de drukte me in volle
hevigheid weer tegemoet. Honderden eettentjes (veelal de Turkse versie van de
MacDonalds en Kentucky Fried Chicken) en hotelletjes in alle prijsklassen, met
de nadruk op de middenklasse. Veel Iraniërs houden zich ook hier op.
In de catacomben van de Laleli Moskee bevindt zich een bazaar die vrijwel geheel
in handen van Poolse handelaren is. In een theehuis drink ik er thee, tegenover
me zit een in een leren motorpak geklede Française waarover ik me zeer verbaas.
In Turkse theehuizen komen geen vrouwen, met uitzondering van buitenlandse. Ik
verbaas me dan ook over het motorpak. Waar zou haar motor geparkeerd staan? In
de nabijheid ligt ook het voormalige haventje Kumkapi, maar op een sjofel
visrestaurantje na herinnert niets meer aan de visserij vangst waarvoor Kumkapi
bekend stond.
In de avonduren kan ik voor het eerst in Turkije een biljartspeler bewonderen
die meer dan 3 gemiddeld speelt. Ook zijn maat kan er wat van; hij masseert en
pikeert dat het een lieve lust is. Ikzelf speel niet, want ik moet dan mijn tas
onbeheerd laten en dat probeer ik ten koste van alles vermijden. Ik beland nog
in een speelhol waar iedereen me aan lijkt te kijken. Na enkele minuten kom ik
er achter dat ik pal onder het televisietoestel gezeten ben!
DAGMARS
FINDIKZADE - FATTII - FENER - AYVANSARAY - EGRIKAPI TEKFUR SARAY - URIYE CAMII -
EDIRNEKAPI - KARAGUMRUK TOPKAPI - SILIVRIKAPI - MEVLANAKAPI - SAMAKYON - BELGRAT
KAPI - YEDIKULE - KOCA MUSTAFA PASA - YENIKAPI - AKSARAY LALELI - KUMKAPI -
AKSARAY - HASEKI - FINDIKZADE
  
|
