|
Vrijdag, 27 februari
Weer eens een volle werkdag bij wijze van spreken. Ook heb ik pas 20 foto's
geschoten, wat betekent dat ik er vandaag nog 16 moet weten te maken. Voor ik op
weg ga trek ik bij de balie ostentatief mijn credit card om de hotelrekening te
betalen. Bij het omrekenen van dollars naar (miljoenen) Turkse lira vergist de
zeurende receptionist zich, in mijn voordeel wel te verstaan. Aangezien ik me
behoorlijk geërgerd heb aan zijn persistente pogingen om me contant te laten
betalen besluit ik hem daar niet op te wijzen. Het gaat hier om een bedrag van
zeker honderd gulden, dus mijn wraak is zoet.
Vandaag bezoek ik enkele wijken van Oud - Istanbul waar ik nooit eerder ben
geweest, namelijk Arapkapi, Kumkapi, Fatih, Zeyrek en Küçükpasar. Het is weer
schitterend weer, dus dat komt goed uit in verband met fotograferen. Ik kom
langs heel wat kleine moskeeën, onder anderen een waar een soefiheilige ligt
begraven. Voor de hekken en getraliede ramen staan tientallen gehoofddoekte
vrouwen in diepe devotie te bidden. In die buurt staan ook nog enkele oude
houten gebouwen op hun wankele poten.
In de buurt van de twee grote moskeeën is de invloed van het religieuze
Islamitisch fundamentalisme duidelijk bespeurbaar. Veel jonge mannen met baarden
en de vrouwen lopen er zonder uitzondering half of soms helemaal gesluierd. Wat
dat betreft spant de Fatih - moskee de kroon. Deze moskee ‘van de Overwinning’ is
het centrum van religieus rechts; er liggen talloze boekwinkeltjes met vele
uitgaven van de soera’s (heilige uitspraken en regels vastgesteld door de
profeet Mohammed, gezegend is Zijn Naam) en van de Koran in alle soorten en
maten. De restaurants hier zijn veel goedkoper dan in de verre binnenstad. Ik
moet zeggen dat ik de mensen hier best aardig vind in de omgang: van enige
vijandigheid ten opzichte van mij als christenhond kan ik niets, maar dan ook
helemaal niets bespeuren.
De Sultan Selim Moskee is een ander bedevaartsoord in de buurt; als ik er aankom
stroomt ze net leeg na het zoveelste vrijdaggebed. Ze ligt wat hoger, zodat je
van hieruit een prachtig panorama over de stad hebt. Hier word ik vaak
aangesproken door geüniformeerde scholieren. Rondom de moskee liggen veel Imam
Hatip -scholen geconcentreerd; dit zijn een soort klein seminaries, bolwerken
van conservatisme waar de toekomstige voorgangers en moslimleiders worden
klaargestoomd om de wereld te veroveren. De huidige Turkse regering van Mesrut
Yilmaz (lees: de seculiere strijdkrachten...) wil die scholen nu opheffen door
de leerplicht te verlengen. Heel wat consternatie en protestdemonstraties zijn
het gevolg van dit besluit. Het volgt op het dumpen van diepgelovige Necmettin
Erbakan als president.
 |
 |
| Sogukceswme Sokagi |
Topkapi Serail (paleis) |
Bij toeval ontdek ik ook het hoofdkwartier van de Grieks-orthodoxe Patriarch,
deze zetelt nog steeds in wat het voormalige Constantinopel is. Het is een ronde
basiliek uit de vorige eeuw die geheel uit baksteen is opgebouwd. Even verderop
aan de Bosporus - oever ligt nog een ander aardig orthodox kerkje in een parkje
aan het water. Daar wacht ik een uurtje tot de vapur aanlegt. (Vapur is afgeleid van "vapeur" (Fr.),
stoombootje. Tegenwoordig grote motorboot die veerdiensten verzorgt) .
Met dit snelle bootje vaar ik terug naar Eminönü.
Voor de laatste keer bezoek ik de grote monumenten, nu alleen om foto' s te
maken. Als ik over de markten dwaal realiseer ik me dat ik geld overheb. Ter
plekke koop ik een nieuwe beurs, een goedkoop horloge van een tientje, een stel
oersterke onderbroeken van het Turkse leger, een baardtrimmer en een fles raki
(anijsachtige nationale sterke drank van Turkije. Ook wel "olifantenmelk"
vanwege de kleur). In het toeristencentrum worden tegenwoordig auto' s geweerd.
Er is een speciale sneltrambaan aangelegd, met twee sporen, vergelijkbaar met
het trolleybussysteem in Quito, Ecuador. Voor het laatste diner in Turkije schuif ik aan
in een iets duurder restaurant met beleefde obers in net pak en met damasten
tafellakens. Het kostte me twaalf gulden voor een heus driegangen - diner.
De hele avond blijf ik braaf op mijn kamer. Ik werk mijn Oezbekistan - verslag
in het Turks nader uit, schaaf er hier en daar iets aan, maar ben uiteindelijk toch niet echt
tevreden. Hoe meer ik ga begrijpen van de ingewikkelde Turkse grammaticaregels,
hoe moeilijker ik het vind. Mijn tekst beslaat ongeveer vier kantjes, voor een
beginneling een hele prestatie. Ik ben benieuwd hoe veel fouten ik er in gemaakt
heb. Ik hoop dat de corrector van de schriftelijke cursus ook alles een beetje
serieus nakijkt; soms verdenk ik hem van al te veel gemakzucht. Nou ja, dat zal
wel komen omdat ik zelf jarenlang schriftelijk corrector ben geweest van een FNV
- cursus Nederlandse taal.
  
|
