In 1923 is Izmir door de Turken onder aanvoering van
Kemal Atatürk op de Grieken heroverd. Een half miljoen Grieken werd letterlijk
de zee ingedreven. Volgens ooggetuigen kleurde het zeewater rood van het bloed. De
stad ligt aan een ruime baai. Er heerst een mediterraan klimaat. Het is de
tweede Turkse haven; verder biedt ze onderkomen aan het hoofdkwartier van de
Zuid‑Oost flank van de NAVO. Aan de kades liggen nog maar enkele zeemanskroegen
waar Turken tric‑ trac spelen en aan hun waterpijp lurken. De boulevards met
palmen en dergelijke hebben een toeristische inslag. Daar liggen ook de
luxehotels. Het eigenlijke centrum is gemoderniseerd en wordt Konak (betekent
middelpunt, centrum) genaamd. Een fraai gestileerde klokkentoren trekt er de aandacht.
Het oude centrum wordt gevormd door de Romeinse 'agora' (plein) en de "bazaar"
(half overdekt marktgebeuren) ten zuiden ervan. Verder heeft de stad niet veel
te bieden: een Jaarbeursterrein met allerlei kermisachtige toestanden, paviljoens, restaurants, dierentuintje en parkjes.
Daar zit ik vaak. Het is er lekker rustig, zeker in de kille en regenachtige
winter. Er bevinden zich ook enkele archeologische en
etnografische musea: de kuststreek van West‑Turkije wemelt van historische
vindplaatsen, ruïnes en opgravingen met name uit Hellenistische en Romeinse
tijden. De toenmalige culturen worden gerekend tot de hoogst ontwikkelde van
die tijdsperiode: Troje, (Pergamon), Phrygië, Lydië en Lykia, De
historische plaatsen Milete, Efese, Afrodisia, Hierapolis, Bergama, etcetera worden druk
bezocht door toeristen die aan de vakantiestranden verblijven. De Kadifekale, een oeroude vesting op de Pagus‑berg,
is enige kilometers buiten de stad gelegen. 
Geschiedenis
De naam İzmir is afgeleid van de oudere naam van de stad: Smyrna, dat op zijn beurt afkomstig zou zijn van de naam van een koningin: Samornia, die over de streek rond de stad regeerde. Smyrna ontstond in de 11e eeuw v.Chr. als Aeolische kolonie en werd in de 7e eeuw v.Chr. een Ionische stad. De Lydiërs vernietigden de stad en in 575 v.Chr. werd Smyrna een Lydische stad. Bij de verovering door de Perzen in 545 v.Chr. werd de stad opnieuw vernietigd. Alexander de Grote herbouwde haar rond 330 v.Chr..
In de 7e eeuw n. Chr. werd de stad overvallen door Arabieren. Eeuwen later veroverden de Seltsjoeken de stad op de Byzantijnen, maar in 1079 heroverden deze de stad. In 1424 werd de stad door de Turken veroverd en ging na een turbulente periode deel uitmaken van het Ottomaanse Rijk.
Voordat het Ottomaanse rijk na de Eerste Wereldoorlog uiteenviel, waren de Grieken de grootste etnische minderheid in Smyrna en bij het Verdrag van Sèvres (1920) was dit dan ook een van de Anatolische gebieden die aan Griekenland werden toegekend, maar Turkse legers onder Atatürk veroverden de stad in 1922. Ongeveer 70 procent van de stad brandde af, honderdduizenden christenen vluchtten. Beide zijden beschuldigden elkaar van wreedheden tegen de bevolking, maar gezien de weinige betrouwbare bronnen en de hoogoplopende nationalistische gevoelens aan beide zijden is het moeilijk precies te bepalen wat er gebeurde. Met de terugtrekking van het Griekse leger ontvluchtte ook een groot deel van de Griekse bevolking de stad naar de Griekse eilanden in de Egeïsche Zee. De resterende Griekse bevolking werd als onderdeel van de uitwisseling van Turkse en Griekse minderheden zoals bepaald in het Verdrag van Lausanne gedwongen de stad te verlaten. In 1922 veranderde de Turkse overheid de officiële naam van de stad Smyrna in İzmir.
