|
|
DENIZLI EN PAMUKKALERoutekaart Izmir - Denizli
Dag
11
| |||||||||||||||||||||||||||||||
Vergeefse zoektochtIn Denizli woonden de ouders van Salih, een Turkse kennis uit Roermond. Na een snelle maaltijd ging ik met hun adres in de hand op zoek. Ik belandde in het onverwacht aantrekkelijke centrum, van waaruit ik mijn zoekpogingen opnieuw inzette. Iedereen die ik vroeg kende het adres, maar niemand kon mij precies duidelijk maken waar het nu was. Ten einde raad nam ik maar een politieagent in de arm. Dit had als resultaat dat ik de straat wel vond, maar niet het nummer. Enerzijds bleken tientallen nummers helemaal niet te bestaan, anderzijds zag ik huisnummers die drie maal voorkwamen! Totaal verward wendde ik me tot een groepje werklozen. Een van hen, kennelijk de leider (die anderen wisten het waarschijnlijk ook wel, maar ze hadden niks in te brengen) kende de bewoners persoonlijk. Hij wees me het flatgebouw, waarvan Salih's vader eigenaar was. Hij vertelde me er en passant bij dat de ouwe man onlangs gestorven was en dat niemand het gebouw mocht betreden. Had ik dus een uur vergeefs gezocht. |
|
Turkse hapjes: altijd lekker eten |
Teruggekeerd
in het centrum kwam ik terecht op een slecht verlicht terras, waar een drietal
jolige jongeren mij aan hun tafel uitnodigden.
Of ze nou geld hebben of niet, plezier
maken ze altijd! Ik bewonder die
gave, die opgeruimdheid van geest,
die dapperheid waarmee ze de meest ernstige problemen aandurven.
Mohamed, de meest serieuze van het stel, voerde het woord.
Selam, de ouwehoer, kon met zijn speciaal mimisch talent zelfs de meest
verstokte zuurpruim een glimlach afdwingen. Yassar,
de nieuwsgierige Benjamin, was een en al oor en stelde duizend en een vragen
aan mij. Mijn dorst kon ik weer
ongebreideld lessen, maar ik legde
mezelf aan banden om hen niet op kosten te jagen. Het
hoofdthema van het serieuze gedeelte van het gesprek vormde de positie van
Generaal Kenan Evren en de op handen zijnde verkiezingen. Zij kwamen voorzichtig
voor hun mening uit. Uit hun monden kon ik het Turkse equivalent optekenen
van de opvatting
"Of je nou door de hond of de kat gebeten wordt, gebeten word je
toch!".
Een
potje biljartenMet Yassar ging ik later alleen op stap. Hij wist een biljartcafé en wilde mij eens aan het werk zien. Het werd een regelrechte afgang. Niet dat Yassar beter biljartte dan ik, nee dat zeker niet, dat zou ik hem gegund hebben. Ik speelde slechts 0.76 gemiddeld en dat terwijl Yassar mij bij zijn vrienden aangekondigd had als iemand die ruim boven 2.00 gemiddeld speelde. Ik schaamde me diep voor Yassar, want ik had hem teleurgesteld en gezichtsverlies bezorgd bij zijn vrienden. Tot mijn verdediging kan ik aanvoeren dat
de pomerans van de keu de dikte van het achterstuk bijna evenaarde;
er geen krijt aanwezig was;
de tafel noch verwarmd, noch waterpas opgesteld was;
de toegapende cliëntèle ál te nadrukkelijk aanwezig was en geen ruimtelijke afstand in acht nam;
het groene laken die naam niet meer waardig was vanwege de dikke laag stof
die er op lag en vanwege de gapende souvenirs die ongeoefende spelers er in groten
getale achtergelaten hadden. De
benaming "grijze lappen-deken" ware toepasselijker geweest.
Het
echec van de edele biljartkunst werd echter gevolgd door het succes van een
proeve van bekwaamheid in de Turkse geschiedenis die ik moest afleggen voor
een drietal handwerkslieden. We
dronken thee in hun werkplaats (een smederij of zoiets, moeilijk af te bakenen
in Turkije). Thee is alom
tegenwoordig en dus niet voor niets volksdrank nummer één. Overigens is
geschiedenis ook in de ogen van Turken voornamelijk oorlogsgeschiedenis.
Voor de zoveelste maal hoorde ik (... werd mij terloops medegedeeld ... ) dat de
Osmanen voor de poorten van Wenen gestaan hadden. Ik zou dit nog vele malen moeten aanhoren.
Pan-turkisme (als dit..., als dat ..., dan was Europa nu Turks geweest;
ooit was de halve wereld in Turkse handen, etcetera) en vergane glorie wordt er op de
"ilk okul" (de lagere school) al ingestampt.
De bewustwording van een natie, dank je wel Atatürk, verlichte vader
der Turken.
De laatste statie die we aandeden was een particuliere kliniek (veel kleine ziekenhuizen zijn er privé; alles à contant alsjeblieft.,) Yassar was leerling-opticien en als zodanig had hij daar kennissen. Ik moet zeggen dat ik me daar in het hok van de portier best goed geamuseerd heb. Op de eerste plaats betrapten we er de portier zelf die een aantrekkelijke verpleegster aan het onderzoeken was. Zijn onderzoek zou de toets der medische kritiek niet kunnen doorstaan, want hij lag bij zijn werk. Jammer genoeg was hij pas begonnen met zijn operatie, zodat zijn patiënte nog tijdig bedekt kon worden. Toch had hij ook nog enige gevoelens van schaamte, anders zou hij wel niet gebloosd hebben bij onze binnenkomst. De verpleegster evenwel ging zonder blikken of blozen thee zetten. Volgens mij zal zij het in de Turkse medische wereld nog ver schoppen.
|
Even later kwam de dienstdoende arts binnen, een opschepperige fielt die waarschijnlijk in zijn "mid-life crisis" verkeerde. Hij trachtte mijn talenkennis te toetsen. Dat is echter moeilijk als je zelf maar anderhalve taal beheerst. Die halve taal was het Engels, dat hij op LTS -niveau sprak, het spijt me voor de L.T.S. Hij beweerde een medisch standaardwerk in het Engels vertaald te hebben: het was nog uitgegeven ook! Daarom sprak hij ook niet zo "splendid" Engels, legde hij uit, hij was alleen het hoogdravende, specialistische en wetenschappelijke werk gewend, vandaar... Voor mij viel hij direct door de mand, maar de andere aanwezigen hingen aan zijn lippen. Vooral de verpleegster gaf met haar ronduit geile blikken blijk van zowel bewondering als verlangen. Ik moet toegeven dat ik enigszins jaloers was. Het was de eerste keer (!) dat ik een vrouw leerde kennen in Turkije. Ik weet wel zeker dat ik zelf ook een misschien geil te noemen blik in mijn ogen gehad moet hebben, alhoewel niet voor de arts natuurlijk. In het verdere verloop van het gesprek ontpopte de chirurg zich als een regelrechte kapitalist, hij opereerde commercieel en behandelde slechts tegen klinkende munt. "No money, no help", was een van de vele in steenkolenengels vervatte uitspraken die hij debiteerde. Het zal wel niemand verbazen als ik zeg dat ik hem niet echt mocht. |
|
Eenmaal buiten bracht ik Yassar aan het verstand dat het Engels van de uitbuiter kinderlijk was; dat hij niet aan zijn eerste leugen gestorven was en dat zijn voor de deur geparkeerde Toyota in Europa een auto voor armoedzaaiers en ongelovige honden was. Yassar geloofde me. We spraken voor de volgende dag af om negen uur bij zijn optiek. Hij zou vrij pakken om samen met mij naar Pamukkale (mijn volgende reisdoel) te gaan om de krijtterrassen te bezoeken. Op weg naar het hotel zag ik plotseling iets op de weg bewegen. In het vale schijnsel van een van de zeldzame straatlantarens kon ik toen getuige zijn van de doodsstrijd van een pas overreden kat. Het bloed spoot alle kanten op, met elke spasmodische trilling puilden haar darmen verder naar buiten en volkomen geluidloos vervlood een van haar zeven levens. Huiverend ging ik het hotel binnen, waar de gelagkamer nog vol volk was. Late reizigers of vroege vertrekkers, wie zal het zeggen? In Turkije reist men veelal 's nachts vanwege de draaglijke temperatuur en het feit dat je zo de hotelkosten kunt uitsparen. Op de overloop ontmoette ik een radeloze Turk met spillebeentjes die er in onderbroek rondliep, hij moest zo nodig, maar kon de wc niet vinden. Nogal wiedes, mijn verdieping was helemaal geen gemeenschappelijk toilet rijk. Ik liet hem dus in mijn privétoilet zijn gang gaan. Hij bleek een mullah (gebedsvoorganger) te zijn en uit dankbaarheid voor mijn gastvrijheid beloofde hij voor mij te bidden. Welterusten!
PAMUKKALE - BRONNEN DENIZLIOppervlakte Pamukkale - bronnen 2,5 km lang en 0,5 km breed / Watertemperatuur 30-100 º C Ommuurde witte terrassen die boven elkaar uitsteken; halfronde waterbekkens die de felblauwe lucht weerspiegelen en stalactieten als bevroren watervallen op een helling in WestTurkije. Dit is de unieke en mystieke wereld van Pamukkale (letterlijk 'het kasteel van katoen'), waar volgens de overlevering reuzen katoen droogden op de terrassen. In werkelijkheid zijn de terrassen het resultaat van hete vulkanische bronnen die vanaf de hoogvlakte erboven stromen. Het water zit boordevol kalksteen en zouten. Het koelt af als het over de heuvel stroomt en bedekt alles op zijn pad met witte minerale afzettingen. Door de eeuwen heen hebben zich lagen kalksteen opgebouwd die muren en terrassen hebben gevormd en alles was in het water valt, krijgt binnen een paar dagen een laagje. Het bronwater zou een genezende werking hebben op reuma en de bloeddruk verlagen. Oude Griekse en Romeinse hoogwaardigheidsbekleders kwamen hier, onder wie de keizers Nero en Hadrianus. Vandaag de dag baden toeristen in het warme water en genieten van het uitzicht op de adembenemende zuiver witte waterval. Het geheel is vooral indrukwekkend in het ochtend- en avondlicht, wanneer Pamukkale eruitziet als een surrealistisch maanlandschap. |
INFO IN HET DUITS:
Pamukkale, Das Naturwunder des antiken HierapolisDie weißen Terrassen von Pamukkale gehören zu den größten Naturwundern der Türkei. Am Hügelsaum des Mäander, einer geologischen Bruchzone, entspringen an mehreren Stellen Thermalquellen mit einer Temperatur von 36° Celcius. Beim Durchsickern des Kalkgesteins haben sie sich mit mineralischen Stoffen angereichert, die beim Abkühlen an der Erdoberfläche zu Kalksinter erstarren. Nirgendwo ist dies eindrucksvoller zu sehen als in der Nähe der antiken Stadt Hierapolis, auf griechisch: Die Heilige Stadt. Noch ist wenig bekannt über ihre Geschichte, ihren Ursprung. Eines aber ist sicher: Ohne die Quellen wäre hier nie eine Stadt entstanden. Thermalwasser. Es fließt seit Jahrhunderten, Jahrtausenden. Unaufhaltsam. Im Fluß der Zeit hat das Wasser die Landschaft verändert. Um 190 v. Chr. durch Eumenes II von Pergamon gegründet, wurde das heute Pamukkale genannte Hierapolis im Jahre 133 Teil der römischen Provinz Asia. Hier hatte die römische Badekultur vor zweitausend Jahren ihre Entsprechung in Kleinasien gefunden. Die Stadt hatte schätzungsweise 100.000 Einwohner. Marmorkapitelle weisen auf die große Bedeutung von Hierapolis hin; es war Zentrum des Kybelekultes, der Verehrung der großen Mutter Erde. Auch das Thermalwasser wurde wegen seiner heilenden Wirkung verehrt. Die Reste des Nymphäums lassen die Größe erahnen: Eine weithin sichtbare Brunnenanlage. Das Theater der Stadt ist die am besten erhaltene Spielstätte in Kleinasien und bot ca. 15.000 Zuschauern Platz. Daten & Fakten Kulturdenkmal: Antike Stadt Hierapolis-Pamukkale UNESCO-Ernennung: 1988 zwischen 188 und 150 v. Chr. auf Befehl des Königs von Pergamon Anlage von Hierapolis als Grenzfeste 133 v. Chr. durch Attalos III. testamentarische Übereignung des pergamenischen Reiches an das Römische Reich, seit dieser Zeit Hierapolis Teil der römischen Provinz Asia 60 Zerstörung durch Erdbeben / 87 vermutlich Tod des Apostel Philippus 193-211 und 211-217 unter den römischen Kaisern Septimius Severus und Caracalla Glanzzeit des neuen Hierapolis um 900 Erwähnung von Hierapolis als Bischofssitz bei Leo dem Weisen 1887 Ausgrabungen deutscher Archäologen / seit 1957 Ausgrabungen italienischer Archäologen |
 |
 |
Omdat
ik bijna stierf van de dorst, dronk ik wel drie flesjes fris achter elkaar
uit. Ik bezocht nog een gedeelte
van de ruïnes van de Romeinse stad Hierapolis, maar de thermen, het theater
en de tempel bekeek ik wegens tijdgebrek slechts oppervlakkig.
Ik hielp twee Engelse liftsters met informatie over het vervoerswezen
en reed in een overvolle dolmusj terug naar Denizli. Daar had ik nog tijd over om een hapje te eten, voor de bus
naar Antalya om één uur vertrok. Van de reis door het Taurisch gebergte kan
ik me niet veel herinneren. Het
grootste gedeelte van de reis lag ik te dommelen.
De weinige keren dat ik wakker schrok, gaven me wel de gelegenheid tot
het opdoen van een algemene indruk van de Taurus; fors, karig begroeid en niet zo spectaculair als de reisgidsen doen
vermoeden.
|
|
|
|
|
|
 |
 |
HET KOSTBARE WATER VAN PAMUKKALEEr bestaan zeven wereldwonderen; die zijn door mensenhanden gebouwd. Maar echte natuurverschijnselen zijn talrijker, en door de eeuwen geëvolueerd. Pamukkale is er één van. Witte kalkstenen rotsen waarover warm bronwater stroomt. Toeristen en commercie leggen echter steeds meer beslag op deze trekpleister. De zon is nog niet eens op als de eerste Turkse auto's aan komen rijden; krakkemikkige Fordjes, gloednieuwe Turkse Renaults 12, gigantische Amerikanen, 18jaar geleden hier gedumpt en toen eigenlijk al versleten. Elke auto is afgeladen met Turkse dagjesmensen. Sommigen hebben al een urenlange reis achter de rug. De busladingen buitenlandse toeristen worden pas over een paar uur gelost. Terwijl degenen die het kunnen betalen zich nog een keer in hun bed van f 150, -- per nacht, omdraaien. Maar allemaal komen ze voor de grootste toeristische attractie van West- Turkije: Pamukkale. Vanuit de verte is het net een reusachtig kasteel met witte muren. De naam betekent dan ook letterlijk 'katoenkasteel'. Dichterbij blijkt de katoen kalk te zijn. Warm water loopt als een douche over de kalkterrassen en vult de poeltjes om er privé-badkuipjes van te maken. Maar privé is Pamukkale allang niet meer. Orthodoxe moslims, vrouwen die gekleed te water gaan, toeristes in nerveus gesneden badpakken, kinderen, iedereen spartelt zonder aanstoot aan elkaar te nemen vrolijk in het warme water.
Legende van Pamukkale Natuurlijk hoort ook bij Pamukkale een legende. Er was eens - zo beginnen legendes en fabels nu eenmaal- een meisje dat ontzettend lelijk was. Daar valt natuurlijk nog wel mee te leven, op elk potje past een dekseltje nietwaar? Maar dit meisje was behalve lelijk ook nog straatarm en dan heb je pas echt problemen. Niemand wilde met haar trouwen. Sterker nog, ze werd als een paria behandeld, zó lelijk was ze. Ten einde raad stortte ze zich van het hoogste punt van de kalkterrassen bij Pamukkale. Waar toch steeds weer die nobele figuren vandaan komen zal wel eeuwig een raadsel blijven, maar ook nu reed er opeens een prins op zijn paard voorbij. In dit verhaal was hij de zoon van de heerser over Denizli (in West Turkije). De nobele prins zag het meisje in een beek liggen; een beeldschoon meisje. Blijkbaar had het water haar lelijkheid weggewassen. Zo snel als zijn paard kon, bracht hij de jonge vrouw naar zijn paleis waar zij gelukkig herstelde van de moedwillige val. Hij trouwde met haar. De afloop van het verhaal is niet helemaal duidelijk, maar ongetwijfeld leefden ze nog lang en gelukkig. Ook dát hoort nu eenmaal zo. Radioactief water Deze legende is ook weer een kwestie van de kip en het ei; wat was er eerder: badende Turken die de legende verzonnen of was het verhaal de aanleiding tot massaal gespartel? In ieder geval werd in de Romeinse tijd al mysterieuze 'mooimakende' kracht aan het water toegekend. Bovendien had het een genezende werking. Dat daar tegenwoordig ook geloof aan wordt gehecht bewijst de hoeveelheid Duitsers die Pamukkale bezoekt. Onze oosterburen, toch al verzot op modder-, algen- en zwavelbaden, zijn verreweg in de meerderheid op de kalkterrassen. En niet helemaal zonder reden. Het koolzuurhoudende en behoorlijk radioactieve water heeft een temperatuur van 35 graden. En één liter van dit water bevat onder andere kalium (13,5 mg), natrium (32,3 mg), magnesium (9I,1V mg), chloor (53,0 mg) en natuurlijk calcium (464,5 mg). Dat alles schijnt een gunstige invloed te hebben op hart, zenuwziektes, nierstoornissen, reuma, bloedsomloop en beroertes. En na een bad ziet de huid er jonger uit. Door het behoorlijk zure water trekken de poriën namelijk samen. Zou er dan toch iets van de legende waar zijn? De kalkterrassen konden ontstaan omdat na afkoeling van het water de kalk neersloeg; door de wind, aan de randen het snelste. En nog steeds groeien de terrassen aan. Als er water overstroomt is de kalk stralend wit; áls er water over stroomt. Want een paar hotels hebben een aantal beekjes omgeleid, om zo hun zwembaden vol te laten lopen. En van zes uur 's avonds tot elf uur 's ochtends staan de kalkterrassen zelfs helemaal droog. Voor een paar toeristen die de absurde overnachtingstarieven van f 150, -- per persoon per nacht kunnen betalen (een gemiddeld Turks maandloon) wordt zo het plezier van baden bij zonsondergang volledig vergald. Een paar kilometer verderop stroomt ook warm water over de rotsen; de bronnen van Karahayit. Hier geen sneeuwwitte kalk en geen hotels die het water aftappen. De bron loopt door ijzer- en koperhoudende kalk. De oppervlakte is dan ook geel- en roodkleurig. Het water is met bijna 50 graden trouwens veel te heet voor een bad. De dodenstad van Hierapolis In de onmiddellijke nabijheid liggen de ruïnes van Hierapolis, een heilige stad die in de tweede eeuw voor Christus werd gesticht. Het opvallendste is de necropolis, de dodenstad met tombes uit de Hellinistische (Griekse) tijd. Grafschennis is niet alleen van deze eeuw. De inwoners van Hierapolis dachten er wat op gevonden te hebben. Om potentiële vandalen tot andere gedachten te brengen werden op de tombes allerlei vloeken en afschuwelijke ziektes in het vooruitzicht gesteld: “Moge hem die deze tombe schendt en hij die hier toe aanzet geen kinderen en levensvreugde geschonken worden; moge hij noch een land vinden om te bewandelen, noch een zee om te bezeilen, maar laat hem kinderloos en verlaten, verminkt door elke denkbare vorm van kwelling omkomen, en moge hij na zijn dood getroffen worden door de wraak en vergelding van de goden in het ondermaanse. En dezelfde vloeken mogen diegene treffen die nalaat hem te vervolgen.” Veel hielp het niet want de meeste tombes zijn in de loop der eeuwen leeggeroofd. En tegenwoordige toeristen hebben al net zo weinig ontzag voor de wraak van de goden. |
||
|
HIERAPOLIS |
|
 |
 |
De Westelijke Taurus beschrijft een boog rondom de Golf van Antalya en
bevindt zich voor het grootste deel in de provincies Isparta en Burdur. De
ketens vormen natuurlijke barrières die aan de westkust van de Golf steil
omhoog rijzen. Bij het plaatsje Kemer bevindt zich, op nog geen 15 km van de
kust, een bergtop van 2375 m. Aan de overkant van een diep dal ligt het Bey
- gebergte met een top van 3086 m. Vergelijkbare hoogten komen voor in de
buurt van Elmali. Deze indrukwekkende bergketens omsluiten ronde bekkens
waarin zich op een hoogte van rond de 1000 m meren en moerassen hebben
gevormd. Deze reeks van bergketens en omsloten bekkens zet zich voort tot de
lijn die van Denizli naar Mugla loopt, de westgrens van het Taurusstelsel.
Heel dit gedeelte van het Taurusgebergte bestaat uit krijtformaties, met
name kalksteen, waarbij op grote schaal karstverschijnselen voorkomen. De
Midden - Taurus, zo'n 100 km breed, loopt evenwijdig aan de vallei van de
Seyhan. In de Bolkar Daglari en de Ala Daglari bevinden zich toppen van meer
dan 3500 m. Deze licht gebogen bergketen, met de bolle kant naar het zuiden,
steekt uit boven een kleine kustvlakte rondom de Golf van Iskenderun. De
Anti - Taurus, verder naar het oosten, verheft zich op, het Syrisch -
Arabisch plat. Deze bergketen heeft een andere structuur. Oude gesteenten
zijn hier bedekt met recente vulkanische materialen. Het middendeel strekt
zich uit in noordoostelijke richting en komt uit bij het Pontisch Gebergte.
Vulkanische vormen komen steeds meer voor tot aan de berg Ararat, aan de
rand van de twee bergstelsels. In het zuidoosten van Turkije bestaat het
Taurus - gebergte uit kristallijnen massieven. Het hele gebied is seismisch
zeer actief, vooral langs de grote Noord - Anatolische breuklijn. Bij de
aardbeving van 1983 in Erzurum kwamen meer dan duizend mensen om het leven.
CIJFERS
Bevolking: circa 4 miljoen inwoners / Oppervlakte: circa 190 000 km2
Bevolkingsdichtheid: 21 inw. / km2 / Hoogste punt: 5165 m (Ararat)
WETENSWAARDIGHEDEN
Turkse naam: Toros daglari
Belangrijkste steden: Erzurum (250 000 inwoners), Isparta, Burdur, Kayseri,
Malatya, Elazig
Talen: Turks, Koerdisch
Munteenheid: Turks pond
Godsdienst: Islam
Nationale parken: Olympos, Beydaglari, Kovada Gold, Goullükdagi, Köprülü
Kanyon, Kizildag
 |
 |
BRONNEN VAN INKOMSTEN
Tarwe, gerst, veeteelt, rozen, abrikozen, suikerbieten;
textielindustrie. Zomer- en wintertoerisme.
De zeezijde van het Taurus - gebergte is zeer bosrijk. De natuurlijke
vegetatie bestaat op de lage hellingen uit rode en zwarte dennen, sparren,
ceder¬bomen en eiken. De binnenlandzijde is met amper 600 mm neerslag per
jaar veel droger. Hier vindt men geen bossen maar enkel jeneverstruiken en
steppe. Veehoudende nomaden trachten ondanks het harde beleid van de Turkse
overheid en gedwongen verhuizingen zich in het Taurus - gebergte te
handhaven. Van west tot oost leven verspreid door het hele gebergte
duizenden nomadengezinnen. In het westen zijn de Yürüks en Turkmenen in de
meerderheid, in het oosten de Koerden, terwijl de Tahtaci, een volk van
houthakkers, zich in het centrale deel van het Taurus - gebergte ophouden.
's Winters leven ze in de dalen en op de lagers berghellingen, maar 's
zomers trekken ze met hun kudden naar de toppen, waar ze hun zwarte tenten
van geitenhaar opbouwen. Mede om ongeregeldheden met Koerden te voorkomen
zijn in het oostelijk deel van het Taurus - gebergte grote
ontwikkelingsprojecten uitgevoerd. Het ambitieuze project voor Zuidoost -
Anatolië heeft als doel de arme plattelandsbevolking aan een vaste
woonplaats te binden, energie op te wekken en meer landbouwgrond te
bevloeien.
KLIMAAT
Bergklimaat. / Gemiddelde neerslag: 400 tot 1800 mm per jaar.
BEZIENSWAARDIGHEDEN
De nationale parken, Poort van Cilicia (bergpas ten noorden van Tarsus),
Erzurum, Isparta, Harput (bij Elazig), landschappen en historische stad van
Nemrut Dagi (grafheuvels en reuzenbeelden), de streek Cappadocia.
