DWARS DOOR EUROPA

Dag 28   /   Vrijdag, 6 augustus

Honderden wachtenden voor me

Om klokslag 6 uur ging de telefoon naast mijn hoofd over.  De receptionist verzocht me beleefd op te willen staan.  Ik nam voor het laatst in Turkije een douche.  Buiten bestelde ik een taxi, op dit vroege tijdstip waren er al tientallen in bedrijf, dus dat vormde geen enkel probleem.  De 500 meter naar de Otogar wilde ik niet bepakt en gezakt afleggen.  De chauffeur was vroeger hippie geweest, vertelde hij me. Samen met Kees, een Hollandse jongen, was hij een half jaar opgetrokken en hadden ze het Verre Oosten bereisd, al liftend. Bij Bosfor-reizen kreeg ik een. enorme teleurstelling te verwerken.  Hoewel ik een uur eerder dan de aangegeven vertrektijd aanwezig was, waren er honderden wachtenden voor mij.  Tot mijn grote ongenoegen bleek je wel te moeten reserveren.  Gelaten sloot ik me aan achter de rij.  Voetje voor voetje schuifelde ik met mijn bagage naar voren.  

Onbeschrijfelijke chaos

Om half negen was ik eindelijk in het kantoor, waar de wanorde onbeschrijfelijk was: tientallen reizigers drongen tegen de balie, duwden elkaar weg, raasden en tierden, zwaaiden met hun reisbiljetten en plaatsbewijzen.  Door de slechte organisatie moest het wel op een onoverzichtelijke heksenketel uitlopen.  Op een gegeven moment signaleerde ik twee beambten die uit hun neus zaten te vreten; dat wil zeggen, zij regelden de reizen naar Stuttgart en Hamburg.  Iedereen wilde echter naar München, niemand naar andere steden.  Zij weigerden echter de helpende hand te bieden.  In het Duits en het Turks begon ik te brullen (echt waar, ik was zwaar ziek en loeigiftig) dat het maar eens uit moest zijn en dat zij voor hun geld dienden te werken.  Enkele omstanders vielen mij bij en door die veelheid aan adhesiebetuigingen gaven ze toe; ze gingen à contre coeur ook reizigers met bestemming naar München behandelen. Om negen uur stond ik buiten.  Ik had bus nr. 20, maar die was nergens te bekennen.  Om tien uur kwam ze pas aanzetten, terwijl we om acht uur al hadden moeten vertrekken.  Het inpakken duurde vervolgens een dik uur, zodat we even na elf uur eindelijk op weg waren.

Teruggejaagd naar bus Na enkele uurtjes bereikten we de grens.  Daar begonnen de formaliteiten opnieuw.  In mijn eentje liep ik alvast naar de Bulgaarse grens om daar een visum te kopen om zo oponthoud te voorkomen.  Daar was ik te voet echter niet welkom en snauwend en met de stengun op mijn buik gericht werd ik weer Turkije ingestuurd.  Enfin, eenmaal in Bulgarije ging de reis weer voorspoedig.  Bij een wegrestaurant maakte ik alle ontvangen Bulgaarse levs op aan een voorraad drank voor onderweg.  's Nachts stopten de chauffeurs op schijnbaar afgesproken plaatsen om met Bulgaarse zwarthandelaars zaken te doen.  Zij combineerden dit met de sanitaire stops.

---

Dag 29   /  Zaterdag, 7 augustus

Benzine in natura betalen

Bij het krieken van de dag slopen we Joegoslavië binnen.  Dit land is bijna 1.100 km lang, een afstand die we binnen een dag aflegden.  Hier en daar werd gestopt bij een restaurant, maar ik kon toch niets eten.  De chauffeurs betaalden de benzine die ze tankten niet met baar geld, maar met goederen in natura zoals drank en sigaretten.  Een keer waagde ik het een kop soep te drinken.  De gevreesde reactie van mijn darmen bleef uit: dit was een mentale opsteker. Naast mij in de bus zat een jongen van een jaar of vijftien. Hij woonde pas twee jaar in Minden en sprak nog nauwelijks Duits.  Hij was al te oud toen de gezinshereniging plaatsvond.  Ik heb niet veel met hem gepraat; meestal probeerde ik te slapen, maar dat ging me niet al te best af.

Gemengde Turks-Nederlandse relatie

In de bus zat ook een blond Nederlands meisje, M. uit Doetinchem.  Zij had Turkije met een Turkse vriend een twee weken durend bezoek gebracht.  De vriend, Rafet, woonde ook in Doetinchem,  waar hij een goede baan als tolk/voorman in een fabriek had.  In Turkije had hij op de universiteit gezeten.  Hij reisde ook mee terug naar Nederland.  Hij vertelde me over zijn militaire diensttijd in Turkije.  Hoewel hij toen al in Nederland woonde, moest hij deze toch vervullen aangezien hij geen geld genoeg had om het af te kopen.  De kosten daarvan zijn .... fl 14.000,-! Een melkkoetje voor de Turkse regering dus.  Rafet sprak bijna accentloos Nederlands (geleerd in 6 jaar tijd, relatief kort voor een al ouder iemand) en kwam uit Corum.  M. was secretaresse geweest bij een welzijnsstichting, waar ze elkaar hadden leren kennen.  Aangezien ze niet getrouwd waren. mochten ze in Turkije in de meeste hotels niet op één kamer slapen.  Zodoende waren ze genoodzaakt geweest steeds dure hotels te nemen; daar keek men niet zo nauw, als het geld maar binnen kwam.  Zij vertelde me ook dat zij nogal wat problemen had gehad met haar familie die haar verhouding met een Turk, hoe welopgevoed ook, niet pikten.  Ze hadden inmiddels wel geaccepteerd dat zij met Rafet samenwoonde, maar trouwen?  Ho maar, dat diende ze uit haar hoofd te laten.  Ik kon die reactie van haar Doetinchemse omgeving niet helemaal begrijpen: die Rafet was een van de meest beschaafde Turkse jongemannen die ik ooit had ontmoet.  Op de stopplaatsen van de bus sprak ik met hem over het regiem,  waar hij een tegenstander van was. Vooral het lot van de vakbonden ging hem ter harte.  Hijzelf was ook bij het NVV aangesloten.  In Turkije is de toestand momenteel zó dat ze Wim Kok bijvoorbeeld zouden executeren vanwege terroristische activiteiten.  Dit laatste begrip is namelijk zo rekbaar als zij zelf wensen. Toen ik Rafet vertelde over mijn kontakten met Niyase, de militair, moest hij echt opkijken. Dat ik me daarvoor geleend had!

---

Dag 30   /  Zondag, 8 augustus

Een gezellige "Stube"

De laatste dag van mijn reis was aangebroken.  Ik kon er niet om treuren.  Ik zou blij zijn als ik alleen in mijn bed mijn ziekte zou kunnen uitkuren. Zonder problemen bereikten we Oostenrijk. In een gezellige "Stube" bestelde ik opnieuw een kom soep, deze keer  een stevige goulashsoep.  Ook deze viel goed.  Op de valreep besloot ik nog gauw een frietje te eten.  Uiteindelijk had ik al zes dagen niet gegeten, dat kan nooit goed zijn.  Ik had wel geen echte trek, maar werkte toch de friet met een "Bockwurst" met mosterd naar binnen.  Per slot van rekening kon ik niet volledig verzwakt in Roermond aankomen.

Overstappen in München

Om een uur of zeven kwamen we in München aan.  In de restauratie van de Hauptbahnhof knapte ik  me in de ruim bemeten toiletten op.  Deze waren gelukkig gevrijwaard van junks, daar had ik nou net geen behoefte aan.  Ik kocht wat tijdschriften in en dronk veel koffie om mijn slaap te verdrijven.

Alweer geen bus geregeld

Om half negen verscheen ik weer op het plein waar onze bus om negen uur zou vertrekken.  Ik schrok enigszins: er stonden wel honderd mensen op dezelfde bus (die van Innsbruck zou komen en dan al halfvol zou zijn) te wachten.  De meesten waren Engelsen en Nederlanders, afkomstig uit Griekenland en Joegoslavië, waar ze de vakantie hadden doorgebracht.  Na enig navragen kwam ik er samen met M. bij toeval achter dat er ook een Engelse bus naar Keulen en Luik zou rijden; die zou slechts 8 passagiers vervoeren. Ik bedacht me geen ogenblik en reserveerde een plaats tot Keulen.  Ik wilde dat uit eigen zak betalen, maar dat bleek niet nodig. Te elfder ure verscheen er een Duitse parttime kracht ten tonele die bereid was de gestrande Magic Bus-passagiers tot in Nederland bus-, respectievelijk treinkaartjes voor te schieten.  Alle Hollanders bleken toen plotseling bereid met de trein te reizen.  Enfin, mijn voorbeeld (een toevalstreffer overigens hoor!) deed volgen en weldra waren wij met een halfvolle Engelse luxebus op weg naar de Duitse 'Domstadt'.

Keulen - Venlo - Roermond

In Keulen moest ik een uur op aansluiting naar Venlo wachten. Intussen maakte ik foto's van de Dom die naast het station ligt.  Om kwart over zeven was ik op Nederlandse bodem.  In Venlo moest ik overstappen.  Vliegensvlug kocht ik een enkeltje Venlo - Roermond van het tientje dat ik altijd voor dit doeleinde verstop onder in mijn reistas.  Genietend van het overbekende landschap om me heen  en het zo vertrouwd klinkende 'plat' dat er gesproken werd, bereikte ik om 8 uur 's avonds uiteindelijk Roermond.