|
Zaterdag 3 juli
 11.00 uur: langzaam opstaan geblazen. Eerst eens echt duur gaan eten (f 7,50 per
persoon), bediend door obers in uniform en met damasten lakens op de tafels. Het
restaurant heette "Palas" en lag aan de Divan Yolu. Te voet trokken we de stad
in. We bezochten het voormalige paleis van de Turkse sultans, de Serail, het
zogenaamde Topkapi - paleis, in het Nederlands het Kanonnenpoort – paleis
genoemd. Tegenwoordig is het Museum. Het wordt druk bezocht, zowel door
allochtone toeristen als autochtonen. Na ongeveer de helft van het paleis
bezichtigd te hebben, namen we rust en een koele dronk in restaurant dat op een
kiosk gebouwd was en een magistraal uitzicht over de Bosporus bood. De
wereldbekende Harem was ook in het uitgebreide Topkapi - complex gelegen.
Hiervoor moest apart entree betaald worden. Clim sloot achterin de rij aan,
terwijl Jos ging "zonnen". In de Harem kregen we een snelle, maar eerlijke
rondleiding. In ons groepje liep ook een Nederlands - Hindoestaanse familie mee.
Om vijf uur sloot het museum. Buiten zijn poorten namen we onze kamera en
schoudertas weer in ontvangst (die hadden we van te voren moeten inleveren
i.v.m. verboden fotograferen en evt. vernielingen) en bekeken we een 10 m lange
kayik. (Kajak, evenals divan en kiosk 'Nederlandse' woorden die we aan het Turks
ontleend hebben.)
 |
 |
Jos kocht een driekwart liter fles raki, Turks gedestilleerd dat lijkt op anis,
pernod, ouzo. Met water erbij kleurt het wit; men noemt het dan ook leeuwenmelk
in Turkije, ook vanwege de kracht van de alcoholische geest erin. We aten in een
gemoderniseerde en aan de Westerse smaak (en zeden en gewoonte!).) aangepaste "birrahane".
Er kwamen veel toeristen, dus was het er ook redelijk duur. Bovendien moesten we
lang wachten.
Vlakbij het hotel (waar we ons nog een tijdje te ruste wilde leggen) ontdekten
we een gemoedelijk en vol cafeetje met open voorfront. Clim, in een jolige bui,
toog er onmiddellijk naar toe en gaf een rondje voor de hele tent. Al gauw vond
hij een maatje, een duister ogend: manspersoon die in driestuiversromannetjes
wel model zou kunnen staan voor de wrede Turk, Abdoellah geheten. Deze Abdoellah
showde trots zijn rug, die met een vuistdikke vacht bedekt was. De kwinkslagen
vlogen door de lucht (in allerlei talen), Clim stal de show met een grap die hij
zelf niet begreep. "Ga naar de Ayi Sophia voor de toeristen," zei hij,
maar hij bedoelde de Aya Sophia. De Turken lachten zich dood, want ayi
betekent in hun taal "beer". Gezien de rugbeharing van de toegesprokene een spitse
woordspeling dus, een volgend rondje bleef dan ook niet uit. Trouwens, aya
betekent heilig in het Grieks.
Na het hotel (niet geslapen, we waren aangeschoten, als je dan gaat slapen sta
je niet meer op), direct uitgegaan. Clim kon de talloze loslopende kedi's
(poesjes) niet met rust laten en bleef ze lokken. De gebeurtenissen die op deze
avond volgden staan ons niet meer zo helder voor de geest. In ieder geval hebben
we het volgende allemaal gedaan:
- lahmacun gegeten, een soort pannenkoek;
- van bloed druipende harten in een slagersetalage bekeken;
- gebiljart op een vervuild laken met kromme stokken (keu's kon je het
met de beste wil van de wereld niet noemen!), nog geen 1.00 gemiddeld;
- een Besnijdenisfeest bezocht ergens vierhoog. Het was een
familiebijeenkomst. We spraken wat met deze Zwitserse Turken en waren toen
welkom. Er was echter geen bier meer: ‘kalmadi' (= niet overgebleven), dus
waren we weer snel verdwenen. Het besneden jochie kreeg van Jos wat geld en
wilde zijn communiehemdje oplichten om zijn bloedige stompje te tonen;
- een bruiloft bezocht. Helaas bleek de trouwpartij net te zijn
afgelopen en konden we alleen maar het paar uitwuiven;
- een straatfeest bezocht, speciaal voor ons georganiseerd in een
achterafstraatje. Ouwe mannen met waterpijp, anderen met banjo, zang en
dans, het bier en de raki gingen rond. We ontvingen vele uitnodigingen om
eens op bezoek te komen, maar we vergaten ze allen, niet moedwillig, meer
wegens ons inmiddels behoorlijk beneveld brein;
- op een terras gezeten na sluitingstijd in een groot restaurant en toch
steeds opnieuw bier gekregen. Clim onderhield zich met de Turkse kelners, zónder woorden maar mét gebaren, terwijl Jos buiten met Turkse ambtenaren
zat te keuvelen;
- naar hotel met een taxi die niet kon vertrekken omdat de open portier
door ons gewicht op de hoge stoeprand was vastgelopen;
- baldadig gooien met de glazen toegangsdeur van het hotel. De oude baas
die als nachtportier fungeerde over zijn bol aaien.
  
|
